Raúl Rivero

Czas więźniów należy do dyktatorów, którzy z kolei żyją w przeświadczeniu, że sami są wieczni. Jedna godzina w celi za przestępstwo, jakim jest wolne myślenie wydaje się wiecznością. Sędziowie kontrolowani przez reżim totalitarny nigdy się nie zrozumieją tej przestrzeni czasowej. Sami pracują, aby stać się nieśmiertelnymi dla ludzi, którzy już dawno wyznaczyli ich datę śmierci.

Z tego właśnie powodu, że daty w tym przypadku są częścią ciągłej i stabilnej linii, którą wytycza dyktatura, aby kontrolować życie swoich ofiar, nie muszę chyba przypominać, że dzisiaj mija 5 rocznica Czarnej Wiosny na Kubie.

Organizowane są różne formy uroczystości zarówno wewnątrz kraju i zagranicą dla przypomnienia tej niechlubnej rocznicy i tego, że nadal pozostaje w więzieniach ponad 55 niewinnych osób. A człowiek, istota ludzka, która znajduje się za kratami bez jakichkolwiek wiadomości ze świata, nie jest w stanie zauważyć nic szczególnego. Nic, co nie jest kolejną uciążliwością kolejnego dnia lub nocy na terytorium, na którym prawie można dotknąć śmierci.

W tych dniach, kiedy słuchałem tutaj w Madrycie relacji z więzień o zwolnieniu więźniów politycznych jak Pedro Pablo Álvarez, José Ramón Castillo, Alejandro González Raga oraz Omar Pernet, człowiek może zrozumieć, że więzienie zmienia oblicze cierpienia, sprawia, że staje się bezgraniczne, skraje, stawia człowieka w sytuacji i miejscu gdzie nawet wyobraźnia ludzka nie sięga.

Zarówno Álvarez jak i González Raga stracili matkę, kiedy odsiadywali wyrok. Mówią, że to spotęgowało ich ból do nieznanego dotąd rozmiaru, bo chociaż pozwolono im spędzić parę godzin z rodzinami nikt nie potrafi ulżyć samotności więźnia, człowieka nękanego i inwigilowanego przez cały czas.

Długie bitwy Herrera Acosty

Tak więc, bez intencji zbytniego dramatyzowania czy rozdrapywania ran, zarówno oni jak i inni przyjaciele na wygnaniu, wszyscy byliśmy zgodni, że aby wypełnić tę datę czasem rzeczywistym, nie tym który odczuwają więźniowie, powinniśmy szczególnie zwrócić naszą uwagę na dziennikarza Juana Carlosa Herrere Acoste.

41 letni Herrera, korespondent APLO (Agencia de Pensa Libre Oriental) odsiaduje wyrok 20 lat więzienia. Jego 14 letnia córka – Liannet Herrera właśnie zginęła w wypadku samochodowym.

Długie boje Herrera Acosty podczas wszystkich lat spędzonych w więzieniu zawsze odbijały się szerokim echem w prasie. Łącznie ze słynnym strajkiem głodowym w więzieniu camagüena de Kilo 8 czy innymi protestami wraz ze współwięźniami domagającymi się poprawy żywienia i opieki medycznej.

Był bardzo chory, źle traktowany i upokarzany a w grudniu 2006 postanowił zaszyć sobie usta drutem w proteście wobec polityki wrogości względem niego ze strony funkcjonariuszy państwowych i służby więziennej.
Ponadto Herrera Acosta cierpi obecnie na schorzenia tętnicze, bielactwo nabyte i chroniczny nieżyt żołądka. Ma także szereg kłopotów kardiologicznych i bliżej nie zdiagnozowaną chorobę kości. Z tym wszystkim żyje Acosta zamknięty w celi.

Minęło 5 lat, od kiedy trafił do więzienia, ale jak sam twierdzi czas tam spędzony wydaje się wiecznością a cierpienia mają zupełnie inny wymiar.

W tym obrazie, gdzie na pierwszym planie znajduje się dziennikarz można ujrzeć życie 54 innych kubańczyków, którzy także obchodzą dramatyczną rocznicę 5 lat codziennych tortur.

źródło: www.cubaencuentro.com 18.03.2008

przeł.: BR